" تا " ، در تب و تاب دلواپسی هایم پوزخند می زند و من به وسعت ارزوهایم نگاهش می کنم ...

به " تا " اسکار بهترین بازیگر می دهم در بازی کلمات . و با باورهایم تا انتهای یک شعر قدم می زنم و غزل هایش را تصویر ضیافت دلتنگی اش می کنم .

" تا "، تنها می اید و دستانش سوغات اشتی هاست . " تا " ،تنها می اید و دستانش یعنی فاصله ی دو پندار .خوب ببین ! " تا "، مرز این سو  و  ان سو  می شود که میان دو سو ، یک اتفاق را سبز کند ،یک ارتباط را .و شاید یک حایل همیشگی را محکم تر...

باز یک رمز پیدا شد : رمز یک مرز !

* ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود / امسال دو بار سال تحویل شود/ ای کاش به هشت هشت هشتاد و هشت / در امر ظهور یار تعجیل شود...

 دلنوشت ناگهانی: کمتر پیش میاد این موقع از سال برم شمال و پاییز رو از نوع نم نم بارون کنار دریا اونم پس از اومدن از قبرستان تجربه کنم ! کمتر پیش میاد  مجبور به انجام کاری بشم اما بعدش راضی باشم و.... کلا" این روزها اتفاقاتی پیش میاد که برام کمتر پیش میاد...!

سوتی نوشت! :من در ماشین می نشینم و دعا دعا می کنم ترافیک نباشد چون دیر بشود ابروریزی ست! / اقای راننده :خانوم از "همت" برم دیگه؟ چون مسیر دیگه ای رو بلد نیستم. / من : نه ! شما از "کریم" !!! برید من راهنماییتون می کنم! / من:از شدت تعجبش تعجب می کنم که چرا این طور نگاهم می کند؟! در دلم می گویم :بی تربیت! / اقای راننده : خانوم منظورتون از "کریم" همون "حکیم" هست دیگه!؟؟!! / من : تازه به عمق فاجعه پی می برم و با کمال اعتماد به نفس عرض می کنم :بله دیگه ! طوری که اقای راننده از گفته ی خویش پشیمان می شود....

می گذارم که احساس هوایی بخورد

 .....

پ. ن۱ :نمی دونم چرا حتما" باید یکی فوت کنه تا بیشتر به مرگ فکر کنیم...مرگ های ناگهانی بیشتر تحریک کننده ی فکر اند!هنوز تابوت جلو چشمامه...هنوز صدای تکبیر و صلوات تو گوشمه...هنوز صبر خانومش و مظلومیت دختر ۱۵ ساله ش و بی تابی پسر جوونش نقش ذهنمه!...هنوز اون همه جمعیت از جلو چشمام رژه می رن...هنوز عکس روی تابوتش بهم لبخند می زنه...

پ .ن۲ :یه نکته جالب فهمیدم : امروز این وبلاگ وارد ۳ سالگیش میشه!

 روز بعد نوشت! :امروز یک دیدار،هوای خوشی به احساسم داد...دیدار با رهبرم...

جوانکی را دیدم که می گوید من کمبود محبت دارم و کسی را می خواهم که به من محبت کند . کسی مرا درک نکرده ، کسی مرا درک نمی کند...

خندیدم در حالی که در درونم طوفانی بود . ارام گفتم : برادر تو هنوز ظرفیت خودت را درک نکرده ای ، تو خودت را درک نکرده ای ، وگرنه محتاج درک دیگران نبودی .

و گفتم کسی که با این همه محبت از خدا ، کمبود محبت دارد ، کسی که محبت خدا او را پر نکرده ، دیگر محبت چه کسی او را سرشار می کند!؟

بیچاره،تو که دریای محبت را احساس نکرده ای ، با قطره های به منت الوده ی این ادم ها چه می کنی ؟

*برگرفته از کتاب ایه های سبز از استاد صفایی حائری *

در پس  "مسئله این است : بودن یا نبودن "، جای مسئله ای خالی ست : چگونه بودن !؟

بودن های گذشته برایم حکم نبودها را دارد و حالا بودنم ، حکایت "بود و نبود" می شود . ترجیح می دهم بودنهای رنگ پریده را به نبودن گره بزنم ....در اوج نبود دیروز ، ستاره های بودن های امروز چشمک می زدند و امروز با حجم سنگین این " بودن " ترک خورده ام .

"یکی بود ، یکی نبود"  اغاز قصه ها همیشه برایم گنگ بود . به سرم می زد شاید : نبود آن "یکی بود" و بود  آن "یکی نبود" !

از بودن های امروزم دلشوره دارم . سخت است تمام وجودت این گونه "بودن" را بخواهد ولی همان وجودت برای این گونه "بودن" کم باشد...

پ.ن : با تشکر ویژه از واژه های "بود" و "نبود" که کمک شایانی در این پست به من کردند!

نوشتن ، ثمره ی احساسی ست که بر سر خانه ی دل می نشیند و در پیچش ابهامش واژه ها کنار هم جمع می شوند . سنگفرش های تنهایی ، نمناک می شوند و باز زمزمه های متبسم مبهم که از "رها" شدن می گریزند !

متهم می شوم ! یا ریشه ی احساسم یخ زده که تمایلی برای اوردن نجواها ندارد ، یا باید نوشتن را همراه گفته هایم پر کنم از نقطه های در امتداد هم که معلوم نیست چه وقت به سر خط می رسند...

احساسم بی حس می شود وقتی حس می کنم  شنیده ها ، ذهن ثانیه ها را مشوش می کنند و ناگزیر مجالی برای اوردن واژه های تازه نفس نیست .

مانده ام کجای پاراگراف، نقطه ی پایان گذاشته می شود و می شود رفت سراغ نقطه سر خط !

...تا...
هواخوری!
محبت
بود و نبود
سر خط
پازل
کاملا" بی ادیبانه,گاهی بی ادبانه !
نافله ی جنون
من از من بی خبرم...!
اندر فواید علم عربی و قواعد ان !
تو بگو , برای همیشه
بهت...غربت...مبهم...
به تو می اندیشم...
...
سرمشق
قایق دلواپسی
چترهای بسته
امروز
بوی ریحان
اینجا...
سبب
رمز مرزها
پنجره باز است...واژه ای خوشحال است
اعمال شود!
یک خاطره,یک اغاز
ساده امدی
بی عنوان!
در انتظار یک اتصال
کاروان
سهم من